چگونه دستورات موثر برای کودکان بدهیم؟

64

غذا را روی زمین نریز ، لطفاً اسباب بازی هایت را بردار، بیا اینجا و کتت را از روی زمین بردار و آن را به چوب لباسی آویزان کن همگی دستور هستند.

والدین کودکانی که بی توجه اند اغلب قادر نیستند که آموزش ها یا دستورات روشن و قاطعی به کودکان خود بدهند . تمام والدین، باید قادر باشند که آموزش ها یا دستورات روشن و موثری را به کودکان خود بدهند.
یاد گرفتن دستور دادن به این معنا نیست که شما باید همانند یک گروهبان نظامی با فریاد دستور بدهید.با این وجود باید قادر باشید که دستورات روشن و موثری به او بدهید و از دستورات خود حمایت کنید.

دستور باید روشن و صریح باشد نه مبهم و نامفهوم .در صورتیکه بگویید: بیا اینجا و این اسباب بازی ها را یکی یکی در قفسه بگذار، کودک شما به احتمال بیشتری به دستور شما توجه خواهد کرد، اما اگر به صورتی مبهم بگویید،« یه کاری با این اسباب بازی ها بکن» احتمال اطاعت او از این دستور شما کمتر خواهد بود.

چه زمانی دستور بدهید؟

زمانی به کودک خود دستور بدهید که از او می خواهید یک سوء رفتار خاص را متوقف سازد و شما اعتقاد دارید که او از یک درخواست ساده برای متوقف ساختن آن سوء رفتار، سرپیچی خواهد کرد.همچنین، هنگامی که از کودک خود می خواهید که رفتار خاصی را شروع کند و شما اعتقاد دارید از یک درخواست ساده برای شروع این رفتار، سرپیچی می کند، به او دستور بدهید.

چگونه باید دستور بدهید؟

فرض کنید که شما وارد اتاق نشیمن می شوید و جنیفر، دختر هفت ساله  خود را می بیند که بر روی کاناپه جدیدی که تازه خریداری کرده اید در حال بالا و پایین پریدن است. شما باید مستقیما به طرف او بروید و با حالت چهره جدی به چشمان او نگاه کنید و تماس چشمی با او را حفظ کنید. او را با نام صدا بزنید، سپس با تن صدای محکم به صورت روشن و مستقیم به او دستور بدهید:
«جنیفر، بالا و پایین پریدن بر روی مبلمان برخلاف قانون ماست از کاناپه بیا پایین» .
در این صورت شما دستور روشنی به او داده اید.

به هنگام دستور دادن، از سئوال کردن یا بیان اظهاری غیر مستقیم مانند« بالا و پایین پریدن بر روی کاناپه کار خوبی نیست »خودداری کنید. به جنیفر نگویید « چرا بر روی کاناپه بالا و پایین می پری » زیرا ممکن است در اینصورت او لبخندی به شما تحویل دهد و بگوید «آخه، خیلی با مزه است »

همچنین، هنگامی که رفتار بد در حال اتفاق افتادن است، برای قانون خود استدلال نیاورید، زمان توضیح دلایل، قبل از قانون شکنی کودک و یا زمانی است که رفتار نامناسب او پایان یافته است. در حالیکه، جنیفر هنوز مشغول بالا و پایین پریدن بر روی کاناپه است،به او نگویید :تو نباید روی کاناپه بالا و پایین بپری  پول زیادی برای آن داده ایم. هنوز قسط های آن تمام نشده است. فنرهایش در می رود ،بلکه فقط بگویید« از کاناپه بیا پایین »

پس از آنکه دستور خود را دادید، احتمالا جنیفر به دستور شما توجه کرده و از کاناپه پایین خواهد آمد.

با این وجود، بیایید فرض کنیم که جنیفر تصمیم می گیرد که از دستور شما سرپیچی کند. شاید او بخواهد که شما را بیازماید و ببیند آیا شما برای حمایت از دستور خود، چیزی در اختیار دارید؟ برای حمایت از دستوری که داده اید، لازم نیست که به شدت جنیفر را تنبیه کرده و یا او را به تنبیه تهدید نمایید. این کار ممکن است موجب پیچیدگی بیشتر یک مسأله دشوار میان والد وکودک شود.

شما یک راه بسیار ساده و موثر برای حمایت از دستور خود، در اختیار دارید.و آن هم استفاده از « محرومیت زمان مند » است.

برای دادن دستورات موثر به کودکتان این گام ها را بردارید.

۱. به کودک خود نزدیک شوید.
۲. حالت چهره جدی داشته باشید.
۳. او را به نام صدا کنید.
۴. با او تماس چشمی برقرار کرده و آن را حفظ کنید.
۵. از تن صدای محکم استفاده کنید.
۶. دستوری مستقیم، ساده و روشن به او بدهید.
۷. در صورت لزوم با استفاده از محرومیت زمان مند، از دستور خود حمایت کنید.

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.